شعر-موسیقی وآوازهای محلی




بنام خدا
شهـــــــر تـاریخـــی رحیـــــــــم آبــاد
میدرخشد به شـــرق گیــــلان شـــاد
قلــــب تاریخ و اوج  خـــوبیهـــــــاست
هـــــرچه دارد محلّـــــه ی زیبـــــاست
پلرود اســت جــــاری اندر شهــــــــــر 
میــــرود تا خـــــزر بقصــــد سفـــــــــر
چهره ها شادو مــــــردمی خنـــــــدان
آبــــــروی تمـــــــــــــامـــــــی ایــــران
اهـــــــــل علــــــم و تلاش و دانائـــی
مقتــــــدر ، مظهـــــــــــر تــوانــائـــــی
عشقشان کسب دانــش و فرهنـــــگ
بوده با جهـــــل دائمـــــــاً در جنــــــگ
یک محــــل دارد آن که بالنــگاســـــت
عشق و شورو نشاط من آنجــاســـت
در بهـــــاران به نبش چــــــارم ،مــــن
ســـــــاکنــــم از برای گــــل چیــــــدن
ریشه های قشنگ و خوب آنجاســـت
مجلس شاه دین همیشــــه بپاســـت
قطـــب گردشگـــــــری سفیـــــــــدابه
پاتوق آفتــــــــــــــاب و مهتـــــــــــــابه
جــــای زیبای  اشکـــــــور لشـــــــکان
هـــــــرچــه دیدم فقـــــط قشنگی آن
گـــــرچه تعــــداد روستا صــــدهاست
 قبلــــه گاه همـــــه  فقــط الله ســت
نور حــــــق در تمـــــام آن جاریســـت
عشــــق ایران به سینه ها کاریســت
شهرشـــان کلّهـــــــــم رحیــــــم آباد
از جفـــــای زمــــانه بــــــــس فــــریاد
بخش باشد ولی چــو یــک استـــــان
حق که باشـــد به شرق، شهرستان
مـــــردمی بیشمـــــار و پراحســـاس
با مـــــدیــریتی قـــــــوی ،حسّـــاس
در تمـــــــــام نقــــــــــــاط ایراننــــــد
از صـــــداقــــــــت چـــو نور میمـــانند
چـــــه شهیـــــــــدان نازنیــــن دادنـد
از بــرای وطـــــــــــــن و دیــن دادنــد
همــــــه چــــــون ســـــــرونـــاز آزاده
زده از دســـــت یار خـــــــــــود بــاده 
خستگی بر وجود مــــن رو کـــــــــرد
قبلـــــــه اظهـــار آب و جـــارو کـــــرد
میکنـــم مـــــن سخن تمــــام اینجــا
برکتــــش میـدهـــــد خــــــدا ، زیــرا
هرچه از عمـــــق جان مــــا باشـــــد
از خـــــــدا بــر زبــان مـــــا باشــــــد
به خــــدا مـــن سپــــــردم و رفتــــم
ســـــاعتی از وطــــن سخـــن گفتـم

استاد:احمدیزدانی (کوتوال)




🎶 متن ترانه گدالی 🎶
🎵داستان  ترانه گدالی 🎵

ترانه " گدالی " ( گدا علی )  اثر جاودانه استاد زنده یاد فریدون پوررضا می باشد که شرح داستان زندگی واقعی یکی از اهالی منطقه رحیم آباد است.

 ابتدا داستان زندگی گدا علی را با هم مرور می کنیم و در پست بعدی ترانه گدا علی را خواهم گذاشت.


و اما : 


👈 در روزگاری در حوالی رحیم آبادِ رودسر زن و مردی می زیستند که صاحب فرزند نمی شدند و یا فرزندانشان بر اثر بیماری و سوئء تغذیه از بین می رفتند.

زن و مرد پس از مدتی تصمیم گرفتند که یک بار دیگر حاجتی رو بخوان ودر یکی از امامزاده های روستا دخیل ببندند و گدایی خانه ی علی کنند تا مگر حاجتشان براورده شود.

به همین نیت بنا گذاشتند به اینکه اگر فرزندشان دختر شد و برایشان ماند، اسمش را بگذارند بمانی و اگر پس شد اسمش را بگذارند گدالی (گدا علی) به این امید که کسی از گدایی خانه ی علی دست خالی برنگشته!

از قضا صاحب پسری شدند و سالها گذشت و آن پسر ماند اما ضعیف جثه و بیمار و ناتوان!

از بد ماجرا در همسایگی خانواده ی گدالی شخصی زندگی می کردد که گویا آدم متمول و پولداری بود و پسری داشت به اسم فریدون که جوان برازنده و بلند قدی بود و مشغول تحصیل بود و به شکار می رفت و به هر حال پدر گدالی با دیدن برازندگی و محبوبیت فریدون، بیشتر و بیشتر غُصه می خورد و احساس سر افکندگی می کرد...

تا اینکه روزی از روزها از جنگل بر می گردد و می بیند که فریدون از شکار برگشته و گوشت شکار خود را بین همسایگان و مردم دیگر تقسیم می کند و از این طریق وجود و برازندگی خود را به رُخ می کشد در حالی که وقتی قدم به حیاط خانه می گذارد ، گدالی را در حال بازی کردن با خاک و گِل حیاط می بیند.

احساس ضعف و یاس سر تا پای پدر گدالی را فرا می گیرد و با خود می گوید: گدالی... با تقدیر نمی توان مبارزه کرد! کاش تو را هم نمی داشتم!

و آنگاه دلش می خواهد از آن دیار برود تا این خاطرات اندوهبار را و این سرخوردگیها و حقارتها را فراموش کند

اما این غم همیشه با او خواهد ماند... 👉

گدالی
گدالی....گدالی.....گدالی......
گدالی....؟
گدالی ورس بیشیم، 
گدالی چندی لسی، توکون بوخور
 مگه وُسسی؟!
تی سلامال آفریدون، 
بدی تو چنچی برازه؟
دوماه م تِر جی کوچتره،
 نوم فکتئه ی چندی درازه؟
اونه گردن، کندوج لنگه                                               تی گردن عینه سیا تال
اونه شه گوتن توسه دار،                                               تره شه گوتن توسه خال!
گدالی ورس بیشیم...
مو تی او لاغر پارِه بیمیرم،
 تی او در بوما اَجارِه بیمیرم
هر چر دارم، هر چی کارم، 
گرم طارم، سرد طارم
مال ارباب، اینه می درد گدالی
سیرابوم از این ولایت گدالی                          پیرابوم در این ولایت گدالی
هر چی تئول مئن بزام نفس نفس                       نه مره، نه تره، آفتاب نتابس
گدالی ورس بیشیم
مو تی او لاغر پارِه بیمیرم،
 تی او در بوما اجارِه بیمیرم
بیشیم هرگز ونگردیم گدالی! چره وگردیم گدالی؟!
اگرم یه روز وگردیم، خوب وگردیم گدالی! با بگردیم گدالی
زور بازو جان ساق، 
می دس و تی دس چوماق
گدالی الون بیشیم       
مو تی او لاغر پارِه بیمیرم، 
تی او در بوما اجارِه بیمیرم...

 






گزارش تصویری

حمایت از ما